6η Μαρτίου: παγκόσμια ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού

6η Μαρτίου: παγκόσμια ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού

 Όπλο μας η ΦΩΝΗ μας!

Βασισμένο σε  αληθινή ιστορία

Δήλωσαν ότι δεν τους ένοιαζε. Είπαν ότι δεν πείραζε. Εμένα όμως με ένοιαζε, εμένα με πείραζε!

Κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Η άφιξη στο σχολείο πάντα συνοδευόταν από ένα βαρύ σφίξιμο στην καρδιά και στο στομάχι. Και η στιγμή που τους αντίκριζα κάθε φορά ήταν και χειρότερη. Κάθε πρωί μια παρέα ψευτονταήδων  με κοιτούσε  με ένα  βλέμμα επικριτικό, ένα βλέμμα προειδοποίησης για το τι έμελλε να ακολουθήσει. Κάθε μέρα το βασανιστήριο ήταν διαφορετικό, χειρότερο  και εξαρτιόταν  από τις διαθέσεις τους κάθε φορά.

Σαν τώρα θυμάμαι τον πόνο που ένιωθα και τα δάκρυα που έσταζαν στο πάτωμα της τουαλέτας μετά από σχόλια του τύπου: «πώς είσαι έτσι;» ή «είσαι πολύ χοντρή» ή «το πάχος σου δεν έχει όρια» κι εγώ αντί να αντιδράσω, έπνιγα τα συναισθήματα κλαίγοντας και οδυρόμενη στο πάτωμα της τουαλέτας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μου πήραν την τσάντα, που μου πέταξαν τα βιβλία και τα αντικατέστησαν με νερό. Δεν δίσταζαν να μου σπάσουν τα γυαλιά, να καταπατήσουν τα συναισθήματά μου, να με κάνουν να νιώθω σκουπίδι. Και οι δάσκαλοι εκεί αόρατοι παρατηρητές αμέτοχοι σε ό,τι  συνέβαινε τόσο καιρό.

Ώσπου μια μέρα ένας από τους θύτες πέρασε τα χέρια του γύρω από τον λαιμό μου πιέζοντάς τον. Πάντα η ψυχολογική βία συνοδευόταν από τη σωματική, αλλά αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και κινητοποίησε  τους καθηγητές,  ώστε να  δράσουν. Από εκεί και πέρα όλα πήραν το δρόμο της δικαιοσύνης και επιτέλους ο εφιάλτης έλαβε τέλος.

Έπρεπε όμως να περάσει τόσος καιρός, ώστε να σταματήσει ο Γολγοθάς  αυτός που βίωνα; Έπρεπε εγώ να περιμένω τρομαγμένη  και απεγνωσμένη κάποιον να με τραβήξει έξω από αυτό το βαρύ πέπλο της σιωπής; Όχι! Και κανείς δεν πρέπει να περιμένει! Πρέπει να σπάσει αυτός ο κύκλος της σιωπής! Ο σχολικός  εκφοβισμός είναι απαράδεκτος και αυτοί που τον βιώνουν δεν πρέπει να σωπαίνουν κυριευμένοι από τον φόβο και τον τρόμο!

Κάθε είδους εκφοβισμός είναι απάνθρωπος και η φωνή μας είναι το μόνο όπλο μας σε αυτόν τον πόλεμο! Καιρός να τη χρησιμοποιήσουμε !   

   Αυθεντικό κείμενο   της  Σ. Ε., μαθήτριας του 3ου Γυμνάσιου Αγίου Νικολάου, Πρόγραμμα "Κείμενα εν τάξει "

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια
Κύλιση στην Αρχή