Φόρος τιμής στην Εσθήρ Κοέν (1926-2020)

   Φόρος τιμής στην  Εσθήρ Κοέν (1926-2020)

από το πρόγραμμα «Κείμενα εν τάξει»  του 3ου Γυμνασίου Αγίου Νικολάου  για τη Διεθνή  Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος

                                                  

Η Εσθήρ Κουέν ήταν μία Ελληνίδα που επέζησε από το  Άουσβιτς-Μπιρκενάου και πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 2020 σε ηλικία 96 ετών. Η Εσθήρ μόλις στα 17 της  μαζί με όλους τους Εβραίους των Ιωαννίνων έζησε την απόλυτη θηριωδία. Ξημερώματα της 25ης Μαρτίου του 1944 η Γκεστάπο «σκουπίζει» την εβραϊκή γειτονιά των Ιωαννίνων. Στοιβάζει σε φορτηγά, 1.825 άντρες, γυναίκες και παιδιά. Ελάχιστοι πρόλαβαν και διέφυγαν στο βουνό, μεταξύ αυτών και ο μετέπειτα σύζυγος της Εσθήρ.

Η αφηγήσεις της για τους ναζί, αλλά και για την τοπική κοινωνία είναι  γροθιά στο στομάχι : «Όταν μας έβγαζαν από τα σπίτια μας και μας έσερναν στους δρόμους, για να μας πάνε στη Γερμανία, δεν τράβηξε κανένας γείτονας ούτε το κουρτινάκι για να δει τι γίνεται…»

Μαζί με τους  γονείς της δεκαεφτάχρονης τότε Εσθήρ και τα έξι αδέρφια της οι Εβραίοι των Ιωαννίνων πήραν τον δρόμο δίχως επιστροφή με προορισμό το Αουσβιτς,  το κολαστήριο των Ναζί στην Πολωνία. Από το κρεματόριο θα επιστρέψουν λιγότεροι από πενήντα.

Η Εσθήρ θα γλιτώσει από καθαρή τύχη, καθώς μια εβραϊκής καταγωγής Γερμανίδα γιατρός και  νοσηλεύτριες την έκρυψαν στο αναρρωτήριο, όταν οι Ες Ες πήραν όλους τους υπόλοιπους από τον θάλαμό της και τους οδήγησαν στους φούρνους. Θα επιστρέψει μετά την απελευθέρωση, ενώ  όλη η οικογένεια είχε εξοντωθεί εκτός από την αδελφή της.

Επιστρέφοντας στα Γιάννενα το 1945  πήγε  κατευθείαν στο σπίτι της, στην οδό Γενναδίου 1. Σε  συνέντευξή της είχε αφηγηθεί :

  • «Χτύπησα την πόρτα και άνοιξε ένας άγνωστος. "Τι θέλετε", με ρώτησε. "Εδώ είναι το σπίτι μου", του είπα. "Θυμάσαι αν είχε φούρνο το σπίτι;", είπε. "Ναι, βέβαια ψήναμε το ψωμί και ωραίες πίτες", συνέχισα όλο χαρά. "Ε, λοιπόν, εξαφανίσου. Γλίτωσες από τους φούρνους στη Γερμανία, θα σε ψήσω εδώ στον φούρνο του σπιτιού σου", άκουσα με φρίκη να μου λέει.

Η Εσθήρ παντρεύτηκε τον Σαμουήλ, έναν ομόθρησκό της, που είχε αποδράσει κατά τη μεταφορά στη Γερμανία. Απέκτησαν  δύο παιδιά, τον Ααρών και τη Φλόρα.

Τα επόμενα χρόνια η Εσθήρ θα τα περάσει στη σιωπή. Το τραύμα του Ολοκαυτώματος θα παραμείνει ανοιχτό και εκείνη θα το διαχειριστεί αποφεύγοντας να μιλάει για τα τρένα της σιωπής που οδήγησαν την οικογένειά της στον θάνατο.

Στη  ζωή της τα χτυπήματα έρχονται απανωτά. Το 1962, ένας καθηγητής στο σχολείο αποκαλεί «παλιοεβραία»  την κόρη της, η οποία ορκίζεται πως μόλις αποφοιτήσει θα εγκαταλείψει την Ελλάδα. Έφυγε πράγματι στο Ισραήλ, όπου έκανε οικογένεια.

Το 1992 πεθαίνει ξαφνικά από εγκεφαλική αιμορραγία ο γιος της.  Μερικά χρόνια αργότερα ο γιος της κόρης της σκοτώνεται στον νότιο Λίβανο, όπου πολεμούσε υπηρετώντας στον στρατό του Ισραήλ. 

  • «Βάστα, καρδιά μου, έλεγα μέσα μου».
  • «Ζω για να φωνάζω με όση δύναμη μου έχει απομείνει: προσέξτε οι νεότεροι, μην επιτρέψετε να γίνει ξανά ένα τέτοιο έγκλημα».

 

Έγινε ευρύτερα γνωστή το 2014, όταν ο τότε πρόεδρος της Γερμανίας Γιόαχιμ Γκάουκ κατά την επίσημη επίσκεψή του στα Ιωάννινα υποκλίθηκε μπροστά της, την αγκάλιασε  και της ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της χώρας του για τα δεινά που υπέστησαν εκείνη και οι Έλληνες Εβραίοι.

Η Εσθήρ γύρισε και του είπε:  «Η θηριωδία εναντίον μας να γραφτεί σε βιβλία, να μην ξεχαστεί. Πεθαίνοντας εμείς, πρέπει ο κόσμος να μάθει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι απάνθρωπος».

Ωστόσο, εκείνη έζησε και έφυγε τον Δεκέμβρη του 2020  από τη ζωή με ένα μεγάλο      «γιατί;»

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια
Κύλιση στην Αρχή