Ομιλία με θέμα τον Ρατσισμό

Φίλοι μου,

 Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ προκειμένου να εξετάσουμε και να διαμαρτυρηθούμε για ένα κοινωνικό πρόβλημα

που τείνει να πάρει διαστάσεις μάστιγας με ποίκιλες προεκτάσεις. Αυτό είναι το πρόβλημα του ρατσισμού.

 Με τον όρο << ρατσισμός>> εννοούμε τη διάκριση  και το διαχωρισμό ανθρώπων, ομάδων ή φυλών και την αντιμετώπιση τους μεροληπτικά. Δηλαδή, τα ασήμαντα ή σημαντικά πράγματα με τα οποία δείχνουμε σε κάποιον ότι είναι διαφορετικός.

Τα αίτια του ρατσισμού μπορεί να είναι πολλά. Αρχικά, η μαζική εισροή μεταναστών ή προσφύγων που προκαλεί  προβλήματα  στις χώρες υποδοχής. Οι μετανάστες  και οι πρόσφυγες από άμυνα ή αντίδραση δημιουργούν ορισμένα <<γκέτο>>  με αποτέλεσμα να προχωρούν σε πράξεις βίας, εγκληματικότητας ή παραοικονομίας. Απ’ την άλλη,  η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο <<ξένο>> και το <<διαφορετικό>> από εμάς , αποτελεί  συστατικό στοιχείο της εποχής μας και της κοινωνίας μας, μιας κοινωνίας ηθικής χαλάρωσης και κρίσης αξιών.

  Παράλληλα, η απουσία από τα σχολικά πλαίσια και τα πλαίσια διαπαιδαγώγησης  ανθρωπιστικής παιδείας έχει ως αποτέλεσμα η <<ενσυναίσθηση>>  και η <<προσωπική ωριμότητα>> να παραμένει σε βρεφικά στάδια.

  Η διαφορετικότητα, όμως, δεν είναι μειονέκτημα× είναι χαρακτηριστικό. Δεν μπορούμε να καταλογίζουμε ευθύνες σε κάποιον επειδή είναι αλλόεθνος, επειδή είναι χοντρός, επειδή είναι άσχημος, επειδή είναι ανάπηρος, επειδή έχει χαμηλές επιδόσεις. Κάθε ανθρώπινη οντότητα είναι μοναδική και σημαντική.

  Για να μη λάβει το πρόβλημα μεγαλύτερες διαστάσεις και αποτελέσει διαλύτη της κοινωνικής συνοχής θα πρέπει να δοθεί βάρος στην διαπαιδαγώγηση των νέων με βασικούς άξονες αγωγής την ανεκτικότητα και την αποδοχή του διαφορετικού. Την ευθύνη και σε αυτή την  περίπτωση θα πρέπει να την αναλάβει το σχολείο στα πλαίσια του οποίου θα πρέπει να καλλιεργείται ο αντιρατσισμός, ο ανθρωπισμός και να διαπλάθεται η δημοκρατική συνείδηση.

    Ο καθένας μας, όμως, θα πρέπει να κάνει το δικό του αγώνα. Δυστυχώς, πριν πολεμήσουμε τον ρατσισμό στην κοινωνία θα πρέπει να τον νικήσουμε μέσα μας. Επιπλέον, ο αθλητισμός από την πλευρά του έχει την υποχρέωση να προάγει την ευγενή άμυλα  και όχι τον φανατισμό που αποτελεί πρόδρομο του ρατσισμού.

       Γιατί πάντα, μα πάντα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι όταν δείχνουμε κάποιον με το ένα μας δάχτυλο   ,τα άλλα τρία δείχνουν εμάς. Η διαλλακτικότητα δεν θα πρέπει να φαντάζει στα μάτια μας ως μια <<αναγκαία>> επιλογή αλλά ως μία <<λογική>> επιλογή.

   Τέλος, θα ήθελα να κλείσω τη σύντομη αναφορά μου στον ρατσισμό  με ένα απόφθεγμα του Μάρκου Αυρηλίου:

Θεέ μου,

Δώσε μου την ψυχραιμία να δέχομαι όσα δεν μπορώ να αλλάξω ,

Τη δύναμη να κάνω όσα μπορώ

Και τη σοφία να σέβομαι το διαφορετικό.

                      Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

 

Μαστοράκη Πόπη-Γ1

 

Αγαπητοί ακροατές,
     Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ με αφορμή την εκδήλωση που οργάνωσε το σχολείο μας

για την Παγκόσμια Ημέρα Προστασίας των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, για να μιλήσουμε για το φαινόμενο του ρατσισμού. Ρατσισμός είναι η δογματική αντίληψη ότι υπάρχουν φυλές ανώτερες από κάποιες άλλες, οι οποίες έχουν καταδικασθεί σε κληρονομική κατωτερότητα και οι διακρίσεις των ανθρώπων ανάλογα με το χρώμα ή την καταγωγή.
     Πρώτα απ’ όλα, η έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας και πνευματικής καλλιέργειας αποτελούν πρωτογενείς αιτίες του ρατσισμού. Από την στιγμή που το άτομο δε διδάσκεται την αξία της ειρήνης, της ισότητας, της δικαιοσύνης και του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, μπορεί να παρασυρθεί εύκολα σε ρατσιστικές αντιλήψεις. Παράλληλα, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο περιορίζει τους ορίζοντες του ανθρώπου και αδρανοποιεί τη σκέψη του, με αποτέλεσμα να χειραγωγείται εύκολα και να υιοθετεί άκριτα κάθε είδους στερεότυπα.
    Επιπροσθέτως, η δημιουργία στερεοτύπων και προκαταλήψεων από τους ποικίλους φορείς αγωγής και κοινωνικοποίησης, παραδείγματος χάρη, την οικογένεια ή το σχολείο, έχει ως αποτέλεσμα το φόβο και την αντίδραση στη διαφορετικότητα των άλλων. Από την οικογένεια το κάθε άτομο λαμβάνει τις βασικές αρχές από την αρχή ως το τέλος της ζωής του, οπότε είναι λογικό αν η οικογένεια μεταδίδει στο άτομο αντιλήψεις ρατσισμού, το άτομο να τις υιοθετεί με κάθε τρόπο. Επιπλέον, από το σχολείο, ο άνθρωπος αφομοιώνει τις κύριες γνώσεις, αλλά διαμορφώνει και την προσωπικότητά του. Έτσι, αν το σχολείο κάνει διακρίσεις μεταξύ των παιδιών ή δεν έχει ως σκοπό του την εξίσωση των δικαιωμάτων όλων των παιδιών, οι μαθητές του αρχίζουν να μετατρέπονται και οι ίδιοι σε ρατσιστές.
         Παρ’ όλο υπάρχουν σημαντικές αιτίες και δύσκολες στη αντιμετώπισή τους, υπάρχουν και εύκολοι και απλοί τρόποι για την εξαφάνισή αυτού του φαινομένου.
         Αρχικά, πρέπει το κάθε άτομο να συνειδητοποιήσει τις διαστάσεις αυτού του φαινομένου και να ελαττώσει τον εγωισμό του, έτσι ώστε να αποκτήσουν πλέον όλοι οι άνθρωποι, είτε μετανάστες, είτε πρόσφυγες, είτε Τσιγγάνοι, τα ίδια δικαιώματα.
         Επιπλέον, το σχολείο μπορεί να δημιουργήσει διάφορα προγράμματα και εκδηλώσεις που το κάθε παιδί να έρχεται σε επαφή με ένα ξένο παιδί, να το γνωρίζει, να περάσει χρόνο μαζί του και να καταλάβει ότι διαφέρουν μόνο στην εξωτερική εμφάνιση και πουθενά αλλού. Δηλαδή, ότι οι αντιλήψεις και τα στερεότυπα που δημιουργούνται είναι λανθασμένα.
         Επίσης, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο να παρουσιάζουν διάφορα ντοκιμαντέρ και εκπομπές που στόχος τους να είναι η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση όλου του κόσμου για αυτό το φαινόμενο.
          Συνοψίζοντας, πρέπει όλοι μας να κινητοποιηθούμε άμεσα με κάθε τρόπο και να ‘’βγάλουμε’’ από το μυαλό μας την καχυποψία, τη μεροληψία και τον εγωκεντρισμό. Κατά τη γνώμη μου, ζούμε σε μία εποχή με τεράστια δημιουργία επιτευγμάτων, που δε θα είναι τόσο αδύνατο να βρούμε μια λύση για την καταπολέμηση του ρατσισμού.

Σας ευχαριστώ θερμά για την προσοχή σας.

Μύριαμ Αρναουτάκη - Γ1

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)
Ρουμπελάκη Ανθή

Καθηγήτρια φιλόλογος ,τοποθετήθηκε οργανικά στο 3ο Γυμνάσιο το σχολικό έτος 2010-2011

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια
Κύλιση στην Αρχή